گياهان آبزي و گياهاني كه در فصل هايي از سال پوشيده از آب هستند، مشكل كمبود اكسيژن دارند، زيرا اولاً گياهان هرچند كه اكسيژن توليد مي‌كنند ولي عمده اكسيژن مصرفي‌اشان را از اتمسفر تأمين مي‌كنند، ثانياً ميزان اكسيژن موجود در آب كمتر از هوا است. يكي از سازگاري‌هاي بيان شده در كتاب درسي، براي اين دسته از گياهان حضور بافت نرم آكنه (پارانشيم) هوادار در ريشه، ساقه و برگ آن‌ها است ،بطوريكه در فاصله بين ياخته‌هاي نرم آكنه‌اي، حفرات پر از هوا وجود دارد كه علاوه بر شناور سازي گياه، باعث تأمين اكسيژن كافي به ياخته‌هاي گياه مي‌شوند.

شكل 25 این صفحه، برش عرضي از برگ يك گياه آبزي را نشان مي‌دهد كه در آن حفره‌هاي بزرگ، پر از هوا ديده مي‌شود كه در فاصله روپوست بالايي و پاييني برگ قرار دارند.

جنگل‌هاي حرّا (مانگرو) از نادرترين پوشش‌هاي گياهي سواحل استان‌هاي هرمزگان و سيستان و بلوچستان است كه با شرايط ويژه‌اي در آب دريا رشد كرده و گسترش مي‌يابند.نام علمي درخت حرّا به نام دانشمند ايراني، ابوعلي سينا است (Avician marina) و گياهي است كه نه كاملاً به خشكي تعلق دارد و نه كاملاً به دريا، بلكه مشترك بين آب و خشكي است. ريشه‌هاي اصلي اين گياه بسيار كوتاه است ولي ريشه هاي عمودي به طول 30-20 سانتي‌متر از سطح گِل خارج شده و عمل تهويه و تنفس گياه را در شرايط بي هوازي انجام مي‌دهند .به اين ريشه‌ها، اصطلاحاً شش ريشه مي‌گويند. از آنجا كه برگ‌هاي اين گياه دائمي است جنگل‌هاي این گیاه را، جنگل‌هاي هميشه بهار مي‌نامند.

شكل 26 اين صفحه، تصويري از شش ريشه‌هاي درخت حرا را نشان مي‌دهد كه در سطح آب قرار گرفته و عمل تنفس را براي ريشه گياه ممكن مي‌كنند.