صفحه 109، پاراگراف 2 و 3 (بافت سخت آكنه يا اسكلرانشيم) و شكل 16:

بافت اسكلرانشيمي از یاخته‌هايي با همين نام تشكيل يافته است .از ويژگي‌هاي اين بافت موارد زير قابل ذكر است:

1- ياخته‌هاي اسكلرانشيمي، علاوه بر داشتن تيغه مياني و ديواره نخستين ،داراي ديواره پسين هم هست. ديواره پسين ضخيم بوده و ماده چوب (ليگنين) در آن وارد شده است.

2- در اغلب موارد، چوبي شدن ديواره ياخته‌اي باعث مرگ پروتوپلاست ياخته گياهي اسكلرانشيمي مي‌شود، زيرا با بستن پلاسمودسم‌ها، ارتباط سيتوپلاسمي دو ياخته گياهي مجاور را قطع مي‌كند.

3- ياخته‌هاي اسكلرانشيمي، به دليل داشتن ديواره‌هاي چوبي، ضخيم باعث استحكام اندام‌هايي مي‌شود كه در آن‌ها حضور دارند.

دو نوع ياخته اسكلرانشيمي، مطرح شده در كتاب درسي عبارت است از:

1- اسكلرئيدها: اين ياخته هاي گياهي، كوتاه هستند و معمولاً در سطوح خود منفذهاي گردي دارند(منافذ لان ها) كه توسط كانال‌هايي به درون ياخته راه دارند. اين ساختار در نتيجه ضخيم شدن ديواره پسين به وجود مي‌آيد. ياخته‌هاي اسكلرئيدي معمولاً منشاء پارانشيمي دارند كه ديواره آن‌ها به تدريج ضخيم شده است.

2- فيبرها: اين ياخته‌هاي گياهي، دراز، باريك و كشيده هستند و حتي ممكن است طول آن‌ها به بيش از 50 سانتي‌متر هم برسد و در برش عرضي، چندوجهي ديده مي‌شوند. از ياخته‌هاي فيبر در توليد طناب و پارچه مثل كتان و كنف استفاده مي‌شود، زيرا الياف سلولزي و طويل به صورت دسته‌هايي به هم فشرده در بين پارانشيم‌هاي پوستي ساقه قرار دارند.

شكل 16 اين صفحه (قسمت الف)، برش عرضي از قسمتي از گياه را نشان مي‌دهد كه در آن رنگ قرمز نشان داده شده، ياخته‌هاي فيبر هستند. با وجود اينكه ياخته‌هاي فيبر مرده هستند (چون محتويات داخل ياخته‌اي خود را از دست داده‌اند) ولي لان‌دار هستند. اين لا‌ن‌ها به صورت منافذي نشان داده شده است. قسمت ب این شکل، يك ياخته اسكلرئيد را نشان مي‌دهد كه نسبت به ياخته فيبر، ديواره ياخته‌اي ضخيم‌تري داشته و با وجود غيرزنده بودن (محتويات داخل ياخته‌اي‌اش از دست رفته است)، لان‌دار است. همچنين در اين شكل، ذره‌هاي سختي نشان داده شده است كه در بافت نرم ميوه گلابی، حضور دارند و زير دندان‌ها بهتر حس مي‌شوند. اين ذرات، مجموعه‌اي از ياخته‌هاي اسكلرئيدي هستند.