صفحه 92، پاراگراف 4 و شکل 9:

برای خروج مواد از پلاسمای خون درون مویرگ های کلافک به فضای بین دیواره داخلی و خارجی کپسول بومن، هیچ نوع انرژی زیستی (ATP) از طرف یاخته هایدیواره مویرگ های کلافک و یاخته های دیواره گپسول بومن مصرف نمی شود، بلکه نیروی لازم برای این خروج از فشار خون موجود در سرخرگ های آوران تأمین میشود. این فشار خون در محل گلومرول هر نفرون اصطلاحاً فشار تراوشی نامیده میشود.

برای آنکه فشار تراوشی به حد کافی زیاد شود ،مکانیسم (ساز و کار) خاصی قبل و بعد از کلافک وجود دارد، بطوریکه قطر سرخرگ آوران بیش از قطر سرخرگ وابران است یعنی میزان پلاسمای ورودی بیش از میزان پلاسمای خروجی از کلافک است و این باعث افزایش فشار تراوشی در مویرگ های کلافک می شود.

شکل 9 این صفحه، نشان می دهد که قطر سرخرگ آوران از قطر سرخرگ وابران بیشتر است و بین این دو سرخرگ، در داخل کپسول بومن، مویرگ های گلومرولی قرار دارند. دیواره خارجی کپسول بومن، یاخته های پوششی سنگفرشی ساده دارند و در دیواره داخلی هم یاخته های تخصص یافته از بافت پوششی سنگفرشی ساده حضور دارند که پودوسیت نامیده میشوند. همانگونه که می بینید بافت پوششی ساده موجود در خارج کپسول بومن (ابتدای لوله پیچ خورده نزدیک) از نوع مکعبی است.