صفحه 92، پاراگراف 3 و شکل 8:

اگر شما به انواع مویرگ های خونی ذکر شده در صفحه 74 و شکل مربوط به آن (شکل 13 صفحه 75) کتاب درسی دقت کنید، ملاحظه می کنید که مویرگ های منفذ دار، دارای منافذ درشت در لابلای غشای یاخته ای (نه فاصله بین یاخته ای) خود هستند که امکان خروج برای مواد را بخوبی فراهم می کنند.

چون پروتئین های پلاسمای خون اندازه درشتی دارند، بطور معمول از این منافذ مویرگی نمی توانند عبور کنند، امّا اگر پروتئینی بدلیل کوچک بودنش نسبت به قطر این منافذ، این امکان را پیدا کند که از منافذ مربوطه عبور کند، غشای پایه مویرگ های کلافک ،مانع از عبور آنها به سمت فضای داخل کپسول بومن خواهد شد. همانطوریکه در صفحه 74 در توضیحات مربوط به مویرگ های منفذ دار نوشتم این مویرگ ها با لایه ای پروتئینی پوشیده شده اند که عبور مولکول های درشت مانند پروتئین ها را محدود می کند. این لایه پروتئینی همان غشای پایه است که حدود پنج برابر ضخیم تر از غشای پایه در سایر مویرگ ها می باشد و از خروج پروتئین های خوناب جلوگیری می کند.پاراگراف دوم (صفحه 25)کتاب درسی ،جنس شیمیایی غشای پایه را شبکه ای از رشته های پروتئینی و گلیکو پروتئینی (ترکیب کربوهیدرات و پروتئین) توصیف کرده است.

شکل 8 این صفحه تصویری بزرگ شده از شکل 13 صفحه 75 قسمت ب است که در آن غشای پایه کامل و ضخیم همچون غلافی بافت پوششی سنگفرشی مویرگ خونی مربوط به کلافک را احاطه کرده است.