صفحه 88 ، پاراگراف 3:

اگر وضعیت درونی بدن انسان (یعنی محیط داخلی) از تعادل خارج شود، یعنی اگر همئوستازی محیط داخلی بدن انسان حفظ نشود، بعنوان مثال اگر برخی از مواد (که همیشه مورد استفاده یاخته بوده اند) بیش از حد نیاز یاخته و یا کمتر از حد نیاز یاخته به آن برسد چه اتفاقی می افتد؟ جواب اینست که چون شرایط استاندارد تعریف شده ای برای زندگی یاخته وجود دارد، اگر این شرایط تغییر کند، یاخته قادر به انجام فعالیت های عادی خود نخواهد بود و چون این تغییرات موثر بر  همه یاخته ها است در بافت ها و اندام های بدن آثار خود را نشان خواهد داد. اغلب بیماری هایی که شاهد آنها هستیم (بغیر از بیماری های عفونی که عامل میکروبی دارند) مستقیماً بخاطر برهم خوردن هم ایستایی، پدید می آیند. مثال کتاب درسی، برای ایندسته از بیماری ها، دیابت شیرین است که در آن مقدار قند خون بیش از حد محدوده طبیعی اش می رسد. بطور معمول غلظت قند (گلوکز) خون انسان ،110-70 میلی گرم در دسی لیتر است که در شرایط ناشتا اندازه گیری شده است. در بیماران دیابت شیرین، این میزان بیش از 110 میلی گرم در دسی لیتر می رسد. براساس علت بیماری دو نوع دیابت شیرین داریم:

الف) دیابت شیرین نوع اول:در این بیماران بدلیل کاهش تعداد یاخته های انسولین ساز غده های درون ریز پانکراس، انسولین کافی در جریان خون وجود ندارد، بنابراین یاخته های بدن نمی توانند گلوکزها را از جریان خون برداشت کنند، آخه برداشت گلوکز از خون به یاخته ها با واسطه گری هورمون انسولین انجام می شود. این بیماری معمولاً در افرادی دیده میشود که کمتر از 20 سال دارند و درمانشان هم با تزریق هورمون انسولین است، به همین خاطر به دیابت نوع اول، دیابت وابسته به انسولین هم می گویند.

ب) دیابت شیرین نوع دوم: در این بیماران یاخته های سازنده انسولین و متعاقباً انسولین کافی در بدن وجود دارد ولی گیرنده های انسولین که در غشای یاخته ای مستقر هستند به اندازه کافی وجود ندارند، بنابراین باز هم گلوکز کافی به یاخته ها نمی تواند وارد شود و باعث انباشته شدن آن در خون می شود. این بیماری معمولاً در افرادی دیده میشود که بیش از 40 سن و سال دارند و بدنبال چاقی در افرادی که زمینه ارثی دارند بوجود می آید. درمان این نوع دیابت شیرین با انسولین ممکن نیست و حتی ممکن است جواب منفی هم بگیریم. امروزه داروهایی وجود دارند که باعث تحریک فعالیت گیرنده های انسولین می شوند و در درمان این نوع بیماران کاربرد دارند. چون این نوع از دیابت شیرین با انسولین مداوا نمی شود به آن دیابت شیرین غیر وابسته به انسولین می گویند.

در هر حال دیابت شیرین نوع اول و یا دوم علامت بالینی مشابهی دارند و بطور معمول سه علامت بارز این بیماری، پر نوشی، پر خوری و پر ادراری است. کم رسیدن گلوکز به یاخته های بدن به معنی کمبود انرژی در یاخته ها است که قطعاً سوخت و ساز یاخته ها را تحت تأثیر قرار خواهد داد و این در سطح وسیع و در حد یک اندام، زمینه پیدایش بعضی از بیماری ها میشود. از عوارض (به معنی پیامدها) جدی و خطرناک بیماری دیابت شیرین می توان موارد زیر را اسم برد:

1- بیماری قلبی: 80 – 65 درصد بیماران دیابت شیرین، در اثر بیماری قلبی دار فانی را وداع می گویند. در این بیماران سرخرگ های کرونر (اکلیلی) دچار گرفتگی می شوند (تصلب شرایین) و فرد را مستعد حمله و یا سکته قلبی می کند.

2-  نابینایی: در بیماران دیابتی، ممکن است خونریزی در شبکیه و یا گرفتگی رگهای خونی آن اتفاق افتد و این باعث میشود تا تصویر ناواضح و تار به مغز ارسال شود.

3- نارسایی کلیه: در بیماران دیابتی، ابتدا غشای پایه گلومرول ها ضخیم تر، می شود (شکل 8 صفحه 92) و این باعث کاهش تراوش کلیوی می شود ولی رفته رفته دفع آلبومین از ادرار افزایش پیدا می کند.