صفحه 73، پاراگراف 3:

سرخرگ‏ های خونی بدن را می‏توان به 2 دسته کلی تقسیم کرد:

1-     سرخرگ‏ های بزرگ: این سرخرگ‏ها قطر زیادی دارند ، به قلب نزدیک‏تر بوده و لایه کشسان و ماهیچه ‏ای زیادی در دیواره آنها وجود دارد..

2-     سرخرگ ‏های کوچک: اگر به شکل 12(صفحه 7 )توجه کنید، سرخرگ‏ های کوچک به مویرگ ‏ها متصل می‏شوند. این سرخرگ‏ها از قلب دور و به مویرگ‏ ها نزدیک هستند. در دیواره سرخرگ‏های کوچک نسبت به سرخرگ‏های بزرگ، میزان لایه کشسان کمتر و ضخامت لایه ماهیچه ‏ای صاف بیشتر است. هر چه نسبت لایه کشسان به لایه ماهیچه‏ ای کمتر باشد، مقاومت دیواره سرخرگ‏ها افزایش می‏یابد، یعنی از انعطاف ‏پذیری و کشسان بودن دیواره آن کاسته می‏شود. این نسبت باعث می‏شود که با ورود خون به سرخرگ‏های کوچک، قطر این رگها تغییر زیادی نکند (چون مقاومت زیادی دارد) و با توجه به این که دهانه باریکی دارد (یعنی قطر زیادی ندارد) در برابر عبور جریان خون مقاومت از خود نشان می‏دهد. این مقاومت هنگام انقباض ماهیچه صاف دیواره سرخرگ کوچک، بیشتر و به هنگام استراحت آن کاهش می‏یابد.کم و زیاد شدن این مقاومت ، میزان ورود خون به مویرگ‏ها را تنظیم می‏کند و همانگونه که قبلاً گفتم اینکار با توجه به نیاز بافت به اکسیژن و مواد مغذی انجام می‏شود. هرچه نیاز بافت به این دسته از مواد بیشتر باشد این مقاومت افزایش می‏یابد تا خون با فشار بیشتری وارد مویرگ‏ها شود.