صفحه 63، شکل بالا و پایین:

شکل بالا، یک قلب مصنوعی را نشان می‏دهد که می‏تواند بطور دائم جایگزین قلب طبیعی شود. در گذشته پیوند قلب از انسانی به انسان دیگر رایج بود(معمولا از افراد دچار مرگ مغزی و تصادفی فوت شده به افراد در معرض خطر)ولی با افزایش متقاضیان دریافت پیوند قلب از تعداد اهداکنندگان، اختراع قلب مصنوعی امیدی برای بیماران قلبی شد که حادترین وضعیت حیات را می‏‏گذرانند. در بیمارانی که قلب مصنوعی دریافت می‏کنند، قلب مصنوعی جایگزین بطن‏ها شده و دهلیزها در جای خود باقی می‏مانند. قلب مصنوعی در ارتباط با دهلیزهای چپ و راست، سرخرگ آئورتی و سرخرگ ششی است و شکل هم همین را نشان می‏دهد. ساز و کار قلب مصنوعی شبیه به یک پمپ هیدرولیک است، بطوریکه در آن دریچه‏ ای برای جریان یافتن مایع هیدرولیک از قسمتی به قسمتی دیگر باز و بسته می‏شود. زمانی که مایع به سمت راست حرکت می‏کند خون از درون قلب مصنوعی از طریق سرخرگ ششی به شش‏ ها پمپ می‏شود و زمانی که مایع به سمت چپ می‏رود خون درون قلب مصنوعی (از طریق سرخرگ آئورتی) به سایر نقاط بدن فرستاده می‏شود.

شکل پایین، کمربندی را نشان می‏دهد که محل باتری خارجی است. این باتری پس از شارژ کامل 4 تا 5 ساعت کار می‏کند. علاوه بر قلب مصنوعی و کمربند، یک واحد کنترل و یک باتری داخلی هم در بدن بیمار کاشته می‏شود. باتری داخلی به بیمار فرصت 30 دقیقه‏ای می‏دهد تا فعالیت‏ هایی مانند حمام کردن را داشته باشد که در طی آن مجبور به جدا کردن باتری خارجی است. یک سیستم انتقال انرژی بصورت بی‏سیم (مثل شارژر بی‏سیم بعضی موبایل‏ها) انرژی را به روش القای الکترومغناطیسی از باتری خارجی گرفته و آنرا به باتری داخلی و واحد کنترل می‏فرستد. کل وزن دستگاه حدود یک کیلوگرم است.