صفحه 19، پاراگراف آخر و صفحه 20 پاراگراف 1و2:

امروزه علوم زیست‏ شناسی کاربردی، بقدری توسعه یافته و پیشرفت کرده است که از ضایعات چوب (مثل خاک اره)، تفاله‏های محصولات کشاورزی (یعنی بخش‏هایی که محصولات مفید آن مثل نشاسته و روغن ازش جدا شده است) مثل تفاله حاصل از نیشکر و غلات (گندم و جو مهمترین‏ اش هست)، همانند روغن ‏های گیاهی در تهیه سوخت‏های زیستی استفاده می‏ شود. دو سوخت زیستی مهم در کتاب درسی ذکر شده است که عبارتند از: گازوئیل زیستی و الکل.

گیاهان سرشار از پُلی‏ ساکارید سلولز هستند که مستقیماً به انرژی حرارتی قابل تبدیل هستند (سوزاندن چوب و برگ درختان) ولی روش‏های زیستی وجود دارند که می‏توان انواع دیگر سوخت‏ها را از سلولز بدست آورد. در زیست‏ شناسی نوین، روش‏هایی وجود دارد که می‏توانند میزان سلولز گیاهان را افزایش بدهند.این روش ها، عبارتند از:

1-     انتخاب مصنوعی گیاهانی که مقدار زیادی سلولز تولید می‏کنند. یعنی هر گیاهی که رشد بیشتری  داره، انتخاب می‏کنند و طی چند نسل پرورش آنها، فقط آنهایی را به نسل‏های بعدی انتقال می‏دهند که سلولز بیشتری داشته باشد، بطوریکه در طی چندین نسل متمادی، بر میزان سلولز گیاه افزوده می‏شود.

2-     مهندسی کردن ژن ‏هایی که با وجود انرژی نورانی، آب و کود کمتر، رشد زیادی دارند. یعنی ژن ‏هایی از گیاهان خودرُو انتخاب و به بعضی گیاهان منتقل میشود که می‏توانند سلولز زیادی را در شرایط کم آبی و... تولید کنند.

3-     تولید آنزیم‏ مصنوعی شده برای تجزیه بهتر سلولز. آنزیم سلولاز، تجزیه کننده سلولز است ولی در گیاهان، سلولز در لابلای بعضی پروتئین ها و دیگر پلی‏ ساکاریدها گیر افتاده و رهاسازی آن نیازمند بعضی آنزیم‏های خاص است. این آنزیم، می‏تواند بصورت انبوه در روش مهندسی ژن‏ شناسی تولید شود.البته در اینمورد به محصولات حاصل از تجزیه سلولز می رسیم.