از وبلاگ یکی از دبیران زیست خوش ذوق

چند تا برادر با هم درد دل مي كردند:

 اسم يكي" اپيدرم" بود كه بهش روپوست هم مي گفتند. دوستانش او را مسخره مي كردند زيرا هيچ رنگي نداشت و سفيد بود. اپيدرم گفت: بچه ها من كت كوتيني دارم ومحافظ شما هستم از سرما، گرما و دشمنان. موهاي كرك مانندم باعث خوشگلي من شده. تازه من نباشم شما نمي تونيد نفس بكشيد آره روزنه دارم.

 اسم ديگري" پارانشيم" بود فعال و سرحال. پارانشيم ميگه: بچه ها من نباشم شما هيچ كاره  ايد همه جا هستم و هر كاري مي كنم مثلا" غذاتونو من درست مي كنم براتون آب و هوا و غذا ذخيره مي كنم و ...

 ناگهان "كلانشيم" به صدا درآمد وخطاب به پارانشيم گفت: من هم مثل شمام ولي با پوششي ضخيم ترو اندازه اي بزرگ بويژه در محكم كاري جوان ترها نقش دارم.

 سكوتي حاكم شد وبرادركوتاه قدي بنام "اسكلرئيد" به صدا در آمد: من مردني هر چند كه پيرم و چوب بدست! ولي من هم مي تونم در استحكام و حفاظت از شما نقشي داشته باشم.

 در اين ميان يكي قد بلند و دراز  حرف هاي اسكلرئيد را تكرار كرد نامش "فيبر" بود.

 در نهايت" وسل" و" تراكئيد" هم لب به سخن گشودند و گفتند كه دعوا نكنيد ماهم هستيم و آب ونمك براي شما مي آوريم. تراكئيد دوكي شكل با پاي مخروطي ميگه هرجابرين من هستم ولي وسل گفت كه فقط همنشين با گل هاست.

 بالاخره نوبت به نفر آخر رسيد تا لب به سخن گشود همه خنديدند. زيرا سوراخ سوراخ شده بود. ولي همه قبولش داشتند چراكه بدون آن به هيچ كدوم غذا نمي رسيد.آره لوله ي غربالي! زنده ولي با مغز خالي!

 در پايان خانم مريستم با جثه اي كوچك وسرحال چنين گفت:

 بچه هازياد بحث نكنيد من مادرهمه شما هستم. همه تان از  من حاصل شده ايد. من هم ازخدابيامرز مادرم سلول بنيادي. بيچاره مادرم واكوئل نداشت ولي خدارا شكر من همه چي دارم. گاهي بالانشين و گاهي در زيرزمين هستم ولي مدتي بعد ديگه نيستم.

 و اين چنين شد بچه ها كنار هم زندگي كردند و باهم پيكرگياه را تشكيل دادند