چون ريه ها در دوران زندگي جنين بطور عمده فاقد عمل بوده وكبد نيز فقط تا حدودي عمل مي کند لذا لازم نيست كه قلب جنين خون زيادي را از ريه ها يا كبد تلمبه بزند.از طرف ديگر قلب جنين مي بايستي مقدار زيادي خون را از جفت عبور دهد. بنابر اين قسمت اعظم خوني كه از جفت بر مي گردد بدون رفتن به كبد  از طريق مجراي وريديductous venosus عبور ميكند(در دوران جنینی خون ورید باب کبدی به خون ورید نافی ملحق شده بدون عبور از کبد مستقیما از طریق مجرای وریدی به داخل بزرگ سیاهرگ زیرین می ریزد) و از طريق بزرگ سياهرگ زيرين به دهليز راست مي ريزد و مستقيما از طريق سطح خلفي دهليز راست هدايت شده و از طريق د ريچه بيضيoval window بين دو دهليز وارد دهليز چپ مي گر دد.به اين ترتيب خون اكسيژن دار به جاي طرف راست وارد طرف چپ قلب مي گردد.و به وسيله بطن چپ به تمام بدن تلمبه زده مي شود.د ر جنين فشار دهليز راست بيشتر ازدهليز چپ مي باشد.خوني كه از طريق بزرگ سياهرگ زبرين وارد د هليز راست مي شود  از طريق دريچه سه لختي  به داخل بطن راست مي ريزد و سپس به داخل سرخرگ ششي وارد مي شود اما چون ششها فاقد عمل هستند و از مايع پر شده اند و مايع باعث بسته شدن مويرگ هاي ريه گرديده اند فشارشان بسيار بالا است در نتيجه فشار سرخرگ ششي بيشتر از فشار آئورت مي باشد .خون از طريق سرخرگ ششي و از طريق مجراي شريانيductus arteriosus به داخل آئورت نزولي وارد مي شود و از طريق دو شريان نافي وارد جفت مي شود.پس از تولد  با خروج مايع از ريه نوزاد و ورود هوا به جاي آن فشار مويرگ هاي ريه كاهش يافته و در نتيجه فشار سرخرگ ششي نيزكم شده و فشار سرخرگ ششي كمتر از فشار سرخرگ آئورت مي گردد و در نتيجه فشار دهليز راست نيز كم تر از فشار دهليز چپ مي گردد.با بسته شن د ريچه بيضي و مجراي سرخرگي و مجراي وريدي گردش خون جنين مشابه بالغ مي گردد.